Στην σημερινή εποχή, η φωτογραφία δεν είναι απλώς μια εικόνα· είναι μια μικρή δήλωση. Κάθε φωτογραφία που επιλέγουμε να ανεβάσουμε κουβαλά κάτι από εμάς. Μια ανάγκη, μια επιθυμία, μια διάθεση της στιγμής. Ακόμη κι όταν δεν το σκεφτόμαστε συνειδητά, το τι δείχνουμε προς τα έξω λειτουργεί σαν καθρέφτης του εσωτερικού μας κόσμου.

Είναι ένας τρόπος να πούμε: «είμαι εδώ», «μετράω», «ανήκω». Σε βαθύτερο επίπεδο, οι εικόνες αυτές λειτουργούν σαν μικρά μηνύματα προς τους άλλους — μια ανθρώπινη απόπειρα σύνδεσης και επιβεβαίωσης.

Αν δούμε το προφίλ μας σαν μια οπτική αφήγηση, εμφανίζονται μοτίβα. Τοπία, πορτρέτα, αυθόρμητες στιγμές ή προσεγμένες εικόνες υψηλής αισθητικής. Τίποτα από αυτά δεν είναι τυχαίο. Κάθε επιλογή αποκαλύπτει κάτι: τι μας ηρεμεί, τι θέλουμε να προστατεύσουμε, τι παλεύουμε να αποδείξουμε — στους άλλους, αλλά και στον ίδιο μας τον εαυτό.

Τελικά, το να ανεβάζουμε μια φωτογραφία δεν είναι τόσο απλή πράξη όσο φαίνεται. Πίσω από το «δημοσίευση» κρύβεται πάντα ένα μικρό εσωτερικό ερώτημα: γιατί αυτή η εικόνα, γιατί τώρα, γιατί να τη δουν οι άλλοι; Ίσως γιατί, μέσα από τις εικόνες, προσπαθούμε να δούμε τον εαυτό μας «από τα έξω». Και μέσα από αυτό το βλέμμα, να κάνουμε —έστω ασυνείδητα— ένα μικρό βήμα πιο κοντά στην αυτογνωσία.

Αλέξανδρος Χριστοδουλόπουλος
Ψυχοδυναμικός – Εικαστικός Ψυχοθεραπευτής
Fine Art Photographer

Το πλήρες άρθρο δημοσιεύεται στο ifocus.gr και μπορείτε να το διαβάσετε εκεί, αν θέλετε να εμβαθύνετε περισσότερο σε αυτή τη σιωπηλή, αλλά ουσιαστική συνομιλία με τον εαυτό μας.