Υπάρχουν φωτογραφίες που δεν ανεβάζουμε ποτέ.
Όχι επειδή δεν είναι όμορφες ή τεχνικά σωστές, αλλά επειδή κουβαλούν κάτι πολύ προσωπικό. Κάτι που δεν ζητά βλέμματα, ούτε επιβεβαίωση.

Σχεδόν όλοι έχουμε έναν φάκελο στο κινητό ή στον υπολογιστή μας που δεν ανοίγουμε συχνά. Εκεί φυλάσσονται εικόνες θολές, αδέξια καρέ, λεπτομέρειες που για τους άλλους δεν σημαίνουν τίποτα, αλλά για εμάς λένε πολλά. Είναι στιγμές που δεν προορίζονται για κοινό, γιατί ανήκουν σε μια πιο εσωτερική πλευρά της εμπειρίας μας.

Όταν φωτογραφίζουμε χωρίς πρόθεση δημοσίευσης, κάτι αλλάζει. Η πράξη γίνεται πιο αργή, πιο ήσυχη. Η προσοχή μαζεύεται. Δεν προσπαθούμε να δείξουμε, αλλά να νιώσουμε. Συχνά, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, αποτυπώνουμε αυτό που μας αγγίζει πριν ακόμα βρούμε λόγια γι’ αυτό. Ένα φως στον τοίχο, μια λεπτομέρεια στο πάτωμα, ένα πρόσωπο σε μια μεταβατική στιγμή. Εικόνες που κρατάμε χωρίς να ξέρουμε ακριβώς το «γιατί».

Αυτές οι φωτογραφίες έχουν συχνά λάθη. Θόρυβο, λάθος εστίαση, παράξενες γωνίες. Και ακριβώς γι’ αυτό έχουν αλήθεια. Δεν προσπαθούν να είναι «σωστές». Κουβαλούν συναισθήματα που δεν ειπώθηκαν, σκέψεις που δεν ολοκληρώθηκαν, στιγμές που δεν χώρεσαν αλλού. Είναι σαν να κρατούν το ίχνος μιας εσωτερικής κίνησης, πριν αυτή γίνει πλήρως συνειδητή.

Σε αντίθεση, οι φωτογραφίες που δημοσιοποιούμε περνούν σχεδόν πάντα από φίλτρα. Πώς θα φανεί; Θα αρέσει; Θα δείχνει την καλύτερη εκδοχή μας; Οι φωτογραφίες που δεν ανεβάζουμε έχουν μόνο ένα κριτήριο: να σημαίνουν κάτι για εμάς. Και αυτό τις κάνει βαθιά ουσιαστικές.

Ίσως τελικά, αν μια μέρα ανοίγαμε μόνο εκείνον τον φάκελο με τις ξεχασμένες εικόνες, να βλέπαμε μια πιο αληθινή εκδοχή της ζωής μας. Όχι τη ζωή που ανεβάζουμε, αλλά τη ζωή που πραγματικά ζούμε.

Αλέξανδρος Χριστοδουλόπουλος
Ψυχοδυναμικός – Εικαστικός Ψυχοθεραπευτής
Fine Art Photographer

Το πλήρες άρθρο δημοσιεύεται στο ifocus.gr και μπορείτε να το διαβάσετε εκεί, αν θέλετε να εμβαθύνετε περισσότερο σε αυτή τη σιωπηλή, αλλά ουσιαστική συνομιλία με τον εαυτό μας.